தமிழர்களுடைய ஊர்களைப் பறித்து சிங்கள ஊர்களாக மாற்றிய கொடுமையான காலம்: காசி ஆனந்தன்

திங்கள் டிசம்பர் 28, 2015

கேள்வி: உங்கள் பிறப்பு, இளமைக்காலம், பூர்வீகம் பற்றி கூறுங்கள்?

பதில்: நான் தமிழீழத்தின் தென்பகுதியில் மீன்பாடும் தேன்நாடு என்று அழைக்கப்படுகின்ற மட்டக்களப்பு பகுதியில் நாவற்குடா என்னும் சிற்றூரில் பிறந்தேன். சித்திரை மாதம் 4ம் நாள் 1938ம் ஆண்டு நான் பிறந்தேன். 4.4.1938 என்னுடைய பிறந்த நாள். நாவற்குடா என்னுடைய அம்மாவினுடைய ஊர். அதே மட்டக்களப்பில் அமிர்தகலி எனது தந்தையாருடைய ஊர். அங்கேதான் நான் வளர்ந்தேன். இந்த அமிர்தகலி என்கிற சிற்றூரையும், நாவற்குடா என்கிற சிற்றூரையும் இணைப்பதுபோல, மீன்கள் பாடுவதாகச் சொல்லப்படும் அந்த அழகிய நீல உப்பேரி, 15 கல் தொலைவுக்கு நீண்டு நெடிதாகிக் கிடக்கிறது. அந்த உப்பேரி, கடலோடு தொடர்புடைய ஏரி.

அந்த ஏரியில் முழு நிலவு வேளையில் படகிலேறி ஊர்ந்து, அந்த ஆற்றில் படகைச் செலுத்துகிற சவல் என்று சொல்லுகிற அந்தத் துடுப்பை, தோனியிலிருந்து ஆற்றின் உள்ளே விட்டு அதன் மறுமுனையை காதிலே வைத்து கேட்டால் ஒரு வீணை இசைப்பதைப் போன்ற ஒரு இனிய ஓசை அந்த ஆற்றிலிருந்து எழும். அதைத்தான் மீன் பாடுவதாகச் சொல்லுகிறார்கள். உலகில் இப்படியான இசை வேறு எங்கோ ஒரு நாட்டில்தான் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள். அமெரிக்க ஆய்வாளர்கள் வந்து இதை ஆய்வு செய்திருக்கிறார்கள். அது ஆழமாகக் கல்லில் இருக்கின்ற அந்த கருங்கற் பாறையில் ஒட்டியிருக்கிற பகுதியில் அலைமோதி எழுகிற இசையா அல்லது ஊறி பாடுகிற இசையா அல்லது மீன்கள்தான் எழுப்புகிற இசையா என்று இன்னும் அவர்கள் சரியாக கண்டறிய முடியவில்லை.

மட்டக்களப்பு தமிழகம் தந்த ஈடு இணையற்ற முத்தமிழ் அறிஞர் சுவாமி விபுலானந்த அடிகளார், நீரற மகளிர் என்று இந்த மீன் இசையை இசைக்கிறவர்களை அவர் உருவகப்படுத்தி நீரற மகளிர் என்று சொன்னார். மட்டக்களப்பு அழகான ஊர். அந்த தென் தமிழ் ஈழத்தில் உணவுக்கு பஞ்சமில்லை எந்த காலத்திலும். அங்கு பச்சைப்பசேல் என்ற வயல்கள், அந்த வயல்களை வளமாக வைத்திருந்த நீர் நிரம்பிய குளங்கள், அதே போன்று அழகான பண்பட்ட வளமிக்க அந்த நிலத்தில் பச்சைப்பசேலென்ற புல்தரைகளில் மேயும் ஆநிரைகள். சிங்களப் பகுதிக்குக்கூட இன்றும் தயிர், பானை பானையாக அனுப்பப்படுகிறது என்றால் அது மட்டக்களப்பிலிருந்துதான் அனுப்பப்படுகிறது. அந்த அளவிற்கு கால்நடை வளம் கொண்ட ஒரு மண் மட்டக்களப்பு தமிழகம்.

அதுமட்டுமல்ல நீர்நிலைகளிலும், குளங்களிலிருந்து வரும் மீனும் சரி, உப்பேரியிலிருந்து வரும் மீனும் சரி, அதேபோன்று கடலிலிருந்து பெறப்படுகிற மீனும் சரி, பல வகையான மீன்களும் விளைகிற நிலமாக மட்டக்களப்பு தமிழகம் இருக்கிறது. மட்டக்களப்பு தமிழகம் அழகான ஒரு மண் என்பது மட்டுமல்ல, வளமான ஒரு மண் என்பதையும் நான் குறிப்பிட வேண்டும். அப்படியான வளம் நிறைந்த மண்ணில் கலையும் நிரம்பி வழிந்தது. இரவு வேளைகளில் சிற்றூர்களில் களறி அமைத்து விடிய விடிய நடைபெறுகிற நாட்டுக்கூத்து, அங்கே எழும்புகின்ற சலங்கை ஒலி, சிற்றூர் மக்களின் மத்தள இசை காதைத் தொட்டு மனதைப் பறிக்கும். அந்த மண்ணில்தான் நான் பிறந்தேன்.

நான் பிறந்து, சின்ன வகுப்புகள் என்று சொல்லுகிற சிறிய குழந்தைகள் படிக்கிற வகுப்புகள் எல்லாம் அமிர்தகலி பள்ளியில். அதற்குப் பிறகு நகருக்கு வந்து மட்டக்களப்பில் அரசடி பள்ளியில் பயின்று பின்பு அங்கு ஐந்தாவது அகவையில் புலமை பரிசில் பெற்று, நான் வந்தாரு மூலை பெரிய அரசுப் பள்ளிக்குச் சென்றேன். அங்கு புலமை பரிசில் வசதியோடு நான் கல்வியைத் தொடர்ந்தேன். திரும்பவும் மட்டக்களப்புக்கு வந்து அங்கு புகழ் வாய்ந்த மத்தியக் கல்லூரி என்று சொல்லுகிற கல்லூரியில் பயின்றேன். அங்குதான் என்னுடைய பன்னிரெண்டாவது வகுப்பை முடித்துக்கொண்டு நான் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்தேன். இங்கு பச்சையப்பன் கல்லூரியில் என்னுடைய படிப்பை காஞ்சியிலும், சென்னையிலுமாய் தொடர்ந்தேன். என்னுடைய தொடக்ககால வாழ்க்கை அந்த மட்டக்களப்பு மண்ணோடு ஒன்றிய வாழ்க்கை, அந்த அழகான மண்ணை சின்னஞ்சிறிய என்னுடைய அகவையிலேயே இன்னும் சொல்லப்போனால் என்னுடைய பத்துக்கும் பதினைந்துக்கும் இடைப்பட்ட அகவை காலத்திலேயே, அந்த மண்ணில் அப்பொழுதே தொடங்கிவிட்ட சிங்களவர்களின் மண் பறிப்பு மட்டக்களப்பையும் அதை ஒட்டிய அம்பாறை மண்ணிலும் நிகழ்ந்த தமிழர்களுடைய ஊர்களைப் பறித்து சிங்கள ஊர்களாக மாற்றிய கொடுமையான காலம்.

அழகாக தோனியில் படகு செலுத்தி முழுநிலவில் மீனிசை சுவைத்து வாழ்ந்த அந்த மக்களின் அந்த உப்பேரியில் சிங்களவனின் மீன் பிடிக்கும் கொடிய படகுகள், பொரிப்படகுகள் பாய்ந்து விலங்குத்தனமாக ஊளையிட்டுச் சென்ற காலம். இவையெல்லாம் அந்த இன அழிப்பின் தொடக்கம். இவைகள் சின்ன அகவையில் நான் கண்களால் பார்த்தவை. இந்த சூழலில்தான் அந்த மண்ணில் என்னுடைய வாழ்க்கை தொடங்கிற்று. விடுதலை மீது எனக்கு இருந்த அந்த வாஞ்சை தொடங்கிற்று. இந்த மண்ணில்தான் நான் என்னுடைய மண்ணை நேசிக்கிறவனாக மட்டுமல்ல, அந்த மண்ணுக்காகப் போராட வேண்டுமென்று உறுதி கொண்டவனாக நான் உருவாகினேன், வளர்ந்தேன்.

கேள்வி: தமிழகத்தில் தமிழின் நிலை எவ்வாறு உள்ளது? இதை சீர்படுத்த உங்களின் யோசனைகள் என்ன?

பதில்: தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை ஒரு மிகப்பெரிய துயரமான நிலை என்ன என்றால் தமிழ்நாட்டில் இன்னும் ஒரு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தமிழினம் இருக்குமா? என்ற கேள்வி ஒரு பெரிய துயரமான நிலை. இதை தமிழ்நாட்டிலுள்ள தலைவர்களும் சரி, அறிஞர்களும் சரி, யாரும் இன்னும் உணர்ந்து விரைந்து செயல்படுவதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. ஐ.நா மன்றத்தின் ஒரு ஆய்வுக் குழு தமிழ்மொழி அழிந்துவிடும் நிலையில் இருக்கிறது, உலகில் அழியும் நிலையில் உள்ள மொழிகளில் தமிழும் ஒன்று என்று கருத்து தெரிவித்த பின்பும், தமிழ்நாட்டிலுள்ள தலைவர்கள் சரி, அறிஞர்கள் சரி, இந்த மண்ணில் அதற்கு ஒரு தடுப்பு நடவடிக்கையாக எதையும் எடுத்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை, மிகப்பெரிய துன்பம். அதை நாம் இந்த மண்ணில் பார்க்கிறோம். ஒரு காலத்தில் அம்பேத்கர் அவர்கள் சொன்னார், அவரைப்போன்று பல அறிஞர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள், இந்தியா முழுவதும் தமிழர்கள் வாழ்ந்தார்கள், 3500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர்கள்தான் வாழ்ந்தார்கள் என்று சொன்னார்கள்.

பாவாணர் போன்ற தமிழ் மொழியியல் அறிஞர்கள் எல்லாம் அதை உறுதி செய்தார்கள். அப்படி இந்தியா முழுவதும் தமிழ் மொழி பேசுகிற மக்கள் வாழ்ந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. அந்த காலம் பின்பு மேற்கிலிருந்து வந்து வடக்கில் நுழைந்து வடக்கு வழியாக நுழைந்து பாய்ந்த ஆரியம், அதனுடைய பெரிய தாக்கத்தால் வடக்கிலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்தியா முழுவதும் வாழ்ந்திருந்த தமிழினம் தேய்ந்து சுருங்கிப் போயிற்று. வந்தவர்களின் வாயிலிருந்த மொழி, இந்தியா முழுவதும் வட இந்தியாவிலும் வாழ்ந்த தமிழர்களின் வாயிலிருந்த தமிழோடு நுழைந்து வட இந்திய தமிழர்களும் அவர்களும் மொழி மாறி, இனம் மாறிப் போனார்கள் என்பதுதான் உண்மை என்கிறார் பாவாணர். பாவாணர் என்ன சொல்கிறார் என்றால் தெற்கிந்தியாவில் வாழுகிற தெலுங்கர், கன்னடர், மலையாளிகள், தமிழர்கள் மட்டும் திராவிடர்கள் அல்ல, வடக்கில் வாழுகிற அனைத்து இந்தியர்களும் திராவிடர்கள்தான், அவர்களும் ஆரியர்களின் மொழி கலந்து அழிந்துபோன பழைய தமிழர்கள்தான், வட திராவிடர்கள். தெற்கில் இருப்பவர்கள் தென் திராவிடர்கள் என்கிறார் பாவாணர். ஆக இந்தி மொழி பேசுகிறவனாகட்டும், வங்கமொழி பேசுகிறவனாகட்டும், ஒரிசா மொழி பேசுகிறவனாகட்டும், மராத்தி மொழி பேசுகிறவனாகட்டும் அல்லது அஸ்ஸாம் மொழி பேசுகிறவனாகட்டும், பஞ்சாபி மொழி பேசுகிறவனாகட்டும் எவனாக இருந்தாலும் வடக்கில் வாழுகிற இந்தியன் பழைய தமிழன்தான் என்கிறார் பாவாணர்.

முந்தி வடக்கில் பாய்ந்த மொழி வடமொழியோடு கலந்து தங்கள் மொழியை மறந்து புதிய புதிய மொழிகளாக இனங்களாக அவர்கள் உருவாகினார்கள். காலப்போக்கில் தெற்கில் ஆரியம் பாய்ந்த பொழுது, நாம் கி.பி ஆறாம் நூற்றாண்டளவில் தெலுங்கர்களாக, கன்னடர்களாக மாறினோம். ஒரு ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான், மிக அண்மையில்தான் நாம் மலையாளிகளாக மாறினோம். சேர, சோழ, பாண்டியர் என்ற மூவேந்தர்களில் ஒரு பிரிவினராக வலிமையாக அரசு கொண்டு வாழ்ந்த நாம், சேரர்களாகிய நாம், மலையாளிகளாக ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் மாறினோம். பாண்டியனும், சோழனும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க சேரன் மலையாளியாக மாறிப்போனான், இது எப்படி நடந்தது. இந்தியா முழுவதும் வாழ்ந்த தமிழினம், இன்று இந்தத் தமிழினத்தினுடைய நிலை இந்தியாவில் என்ன? இந்தியாவில் இருக்கிற 29 மாநிலங்களில் ஒரு மாநிலம் தமிழ்நாட்டில் மட்டும்தான் இன்று தமிழ் இருக்கிறது. இது ஒரு மிகப்பெரிய இனத்தின் வீழ்ச்சி என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். பண்டை பெருமை பேசிக்கொண்டிருப்பதில் எந்த பயனும் இல்லை என்று நான் மேடை தோறும் சொல்லி வருகிறேன். நீங்கள் அழிந்துபோனீர்கள், எஞ்சியிருக்கிற ஒரு மாநிலம் தமிழ்நாட்டையாவது காக்க நீங்க தவறீனீர்களானால், தமிழ் வடமொழி கலந்து இன்னொரு மொழியாய் மாறிவிடாமல் உங்களைக் காத்துக்கொள்ளவில்லை என்றால் அழிந்து போவீர்கள் என்று நான் சொல்லி வருகிறேன்.

ஆரியமொழி என்று சொல்லுகிற பொழுது, வடமொழி என்ற சொல்லுகிற சமற்கிருத மொழி கடந்த காலங்களில் இந்தத் தமிழ் மொழியை அழித்தது. அது ஒரு கீழை ஆரிய மொழி. இந்தியாவிலிருந்த அனைத்து மொழிகளும் சமற்கிருதம் கலந்து தமிழோடு கலந்து அழிந்து போயிற்று, திராவிடமாயிற்று. ஆனால் தமிழ்நாட்டில் மேலை ஆரியமொழியான ஆங்கிலம் கலந்து தமிழ் அழிந்துகொண்டிருக்கிறது. இதுவும் ஒரு ஆரிய மொழி கலப்புதான். இதை எதிர்த்து போராடவேண்டும் என்று சொல்கிறேன். இதை தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்று சொல்கிறேன். என்ன வழி தமிழ்நாட்டில்? மிகக் கொடுமையாக இருக்கிறது. நடைமுறையில் பார்த்தால் மிகப்பெரிய கொடுமையாக இருக்கிறது. ஒரு சிற்றூரைச் சேர்ந்த படிப்பறிவில்லாத ஒரு பெண் இரவை Night என்றுதான், இன்று சொல்கிறார். எந்த சிற்றூருக்குப் போனாலும் இதை நீங்கள் பார்க்கலாம். இரவு மறந்து போயிற்று. வழமையான பேச்சை நான் சொல்லுகிறேன். வழமையான பேச்சில் சிற்றூர்களில்கூட உப்பு என்பதை salt என்றும், மிளகு என்பதை pepper என்றும் சொல்லுகிற சமையலறைகள் தமிழ்நாட்டில் இல்லாத வீடுகள் கிடையாது. படித்தவர்களும் சரி, படிக்காதவர்களும் சரி கூச்சப்படுகிறார்கள். தமிழில் சோறு என்று சொல்லக் கூச்சப்பட்டு rice என்று சொல்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

ஒரு காலத்தில் சமற்கிருதம் கலந்து தமிழை தமிழ்நாட்டில் அழித்துக்கொண்டிருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. மணிப்பிரவாள நடை என்று அது அழைக்கப்பட்டது. அதை எதிர்த்து மறைமலைஅடிகள் வீறுகொண்டு போராடினார். அன்றைக்கு சாதம் என்று எல்லோரும் சொன்னார்கள் வீடுகளில் சாப்பிடுவதை. அதை சோறு என்று மறைமலைஅடிகள் மாற்றினார். இடையில் கொஞ்சகாலம் எல்லோரும் சோறு என்று சொன்னார்கள். இப்பொழுது ஆங்கிலத்திற்கு தாவி rice என்று சொல்லத் தொடங்கிவிட்டார்கள், எல்லாமே அப்படித்தான். ஒருகாலத்தில் ஒரு கூட்டம் கூடுவதானால் அதற்கு ஒரு குழுவை அமைப்பதானால் ‘அக்கிராசரனர்’ என்று சொன்னார்கள். அதை மறைமலையடிகள் ‘தலைவர்’ என்று மாற்றினார். இன்று அக்கிராசரனர் என்ற வடமொழியை ஒழித்து தலைவர் என்று ஆக்கிய தமிழ்நாட்டில், இன்று president என்று சொன்னால்தான் விளங்கும், தலைவன் என்று சொன்னால் எவருக்கும் விளங்காது, புரியாது. ஆகவே இப்படியான ஒரு கொடுமை ஆங்கிலத்தில் தோய்ந்து, ஒரு ஐம்பது விழுக்காடுக்கு மேல் ஆங்கில மொழி கலந்து தமிழ்நாட்டில் தமிழர்கள் பேசுகிறார்கள். இந்த வேகத்தில் போனால் ஒரு ஐம்பது ஆண்டுக்குள் இவர்கள் இங்கு கன்னடர்களாக, தெலுங்கர்களாக, மலையாளிகளாக மாறியதைப்போல் தமிங்கர்களாக மாறிவிடுவார்கள் என்பது உறுதி.

அண்மையில் நான் வெளியே சென்றிருந்தேன். ஈழத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தம்பியோடுதான் சென்றேன். அவன் எனக்கு சாட்சி. ஒரு கடை இன்றும் இருக்கிறது, நீங்களும் பார்க்கலாம். ஒரு கடையில் ஒரு பெயர் பலகை போடப்பட்டிருந்தது. உங்களுக்குத் தெரியும் பீ என்ற சொல் மலத்தைக் குறிக்கிற இழிவான சொல், நம்முடைய ஊரில் அப்படித்தான் இயல்பாக சிற்றூர்களில் அழைக்கிறார்கள். பீ என்றால் மலம். ஆனால் அவன் கடையில் மேலே பெயர் பலகை போட்டிருந்தான், இங்கே பீப் பிரியாணி கிடைக்கும் என்று போட்டிருந்தான். பீப் பிரியாணி என்றால் என்ன தெரியுமா? நாங்கள் அசந்து போனோம். Beef மாட்டிறைச்சியில் பிரியாணி கிடைக்கும் என்பதை பீப் பிரியாணி கிடைக்கும் என்று அவன் எழுதியிருந்தான். இப்படிப்பட்ட கொடுமை இந்த தமிழ்நாட்டில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
kasi aananthan nerkaanal7விருத்தாசலம் என்ற ஒரு தமிழறிஞர் அண்மையில் காலமானார். மிகப்பெரிய அறிஞர், தஞ்சையைச் சேர்ந்தவர். அவர் எனக்கு ஒரு நாள் அழுதுகொண்டே சொன்னார், ‘அங்கிருந்து பேருந்தில் வருகிற பொழுது ஒரு உணவகத்திற்குப் போனேன் தம்பி, அங்கு அந்த உணவகத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறான் ‘இங்கே அரை சாப்பாடு அதற்கு எவ்வளவு விலை என்று போட்டு ஆப் சாப்பாடு, கீழே புல் சாப்பாடு 4ரூபாய், 10 ரூபாய்’ என்று போட்டு வைத்திருக்கிறான். புல் சாப்பாடு இங்கே கிடைக்கும் என்று போட்டு வைத்திருக்கிறான், விலையும் போட்டிருக்கிறான். புல் சாப்பாடு என்றால் என்ன தெரியுமா தம்பி, full சாப்பாடு முழு சாப்பாடு என்பதை புல் சாப்பாடு என்று, இந்த மாடுகளெல்லாம் அங்கேதான் புல் சாப்பிடப் போகின்றன’ என்று என்னிடம் சொன்னார். இப்படியான கொடுமை இன்று தமிழ்நாட்டில் இயல்பாக இருக்கிறது. நீங்கள் தமிழ்நாட்டின் நடுவில் நின்று சுற்றி இருக்கிற கடைகளின் பெயர் பலகைகளைப் பார்த்தால் நீங்கள் லண்டனில் இருப்பதாக உணர்வீர்கள். ஒரு பெயர் பலகையிலும் தமிழ் இல்லை, எங்கு பார்த்தாலும் ஆங்கில எழுத்துக்கள். இல்லையென்றால் ஆங்கில சொல்லை தமிழில் எழுதியிருப்பான் அதாவது Stores என்றால் ஸ்டோர்ஸ் என்று எழுதியிருப்பான். வெட்கமாக இருக்கிறது.

இது தமிழ்நாடு, வெள்ளைக்காரன் போய் 66 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிவிட்டன. இங்கே மேடையிலேறி பட்டிமன்றங்களுக்கு குறைச்சல் கிடையாது தமிழ்நாட்டில். தமிழ்விழாக்களுக்கு குறைச்சல் கிடையாது தமிழ்நாட்டில். இயல்-இசை-நாடகவிழா மேடையில் வைக்கிறார்கள், இயக்கங்கள் நடத்துகின்றன, மன்றங்கள் நடத்துகின்றன, வானொலிகள் நடத்துகின்றன, தொலைக்காட்சிகள் நடத்துகின்றன என்ன பயன்? எல்லாவற்றிலும் ஆங்கிலம்.

உங்களுக்குத் தெரியவேண்டும், தமிழ்நாட்டில் எல்லோரும் விழுந்து விழுந்து பார்க்கிற நிகழ்ச்சி சூப்பர் சிங்கர் நிகழ்ச்சி, அதில் பேசுகிறவர்கள் அத்தனைபேரும் பேசுவது அறுபது விழுக்காடுக்கு மேல் ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ். எல்லோரும் பார்க்கிறார்கள் சூப்பர் சிங்கர். நான் கேட்கிறேன் சூப்பர் சிங்கர் என்று ஒரு நிகழ்ச்சிக்கு தமிழ்நாட்டில் பெயர் வைப்பது இழுக்கா இல்லையா? சொல்லுங்கள். இயல் இசை நாடகம் இவற்றில் தமிழில் ஒன்று இசை, அந்த இசையை தமிழ்நாட்டில் இசை என்று சொல்லவில்லையென்றால், இதைவிட வெட்கக்கேடு என்ன இருக்கிறது. ஏன்! ஒரு இசைமேதை நிகழ்ச்சி அல்லது இசை வல்லுனர்கள் நிகழ்ச்சி, கலைமாமணி நிகழ்ச்சி, இசைமாமணி நிகழ்ச்சி என்று ஏதாவது ஒரு பெயரை வைக்கலாம். சூப்பர் சிங்கர் என்று ஒரு நிகழச்சியை நடத்திக்கொண்டு அதற்கு மிகப்பெரிய கூட்டம் இருக்கிறது. ஆகவே தமிழ்நாடு, தாய்மொழியைக் காக்க முன்வராமல், அதை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாமல் தன்னுடைய தலையில் தானே மண்ணைப்போட்டு அழிந்து கொண்டிருக்கிறது.
ஆங்கிலேயன் ஆட்சி காலத்தில் இந்த அளவு ஆங்கிலம் தமிழில் கலந்ததில்லை தமிழ்நாட்டில் மறந்துவிடாதீர்கள். ஆங்கிலேயன் ஆட்சிகாலத்தில் ஒரு திரைப்படத்திற்கும் ஆங்கிலப் பெயர் கிடையாது. இன்று ஆங்கிலப்படங்களோடு திரைப்படங்கள் வருகின்றன. அந்த நேரத்தில் தமிழ்நாட்டில் ஆங்கிலப்பெயரோடு ஒரு இதழ் வந்தது கிடையாது. இப்பொழுது எத்தனையோ தமிழ் வார இதழ்கள் ஆங்கிலப்பெயரோடு வருகின்றன. வெள்ளைக்காரன் ஆட்சிக் காலத்தில் பேசியவர்கள், இரவை night என்று சொன்னது கிடையாது. ஆகவே ஆங்கிலேயன் ஆட்சி காலத்தில் ஒன்று நடந்திருந்தால், அது திணிப்பு. இன்னொரு அரசு திணிக்கிறது, இன்னொரு மொழிக்காரன் திணிக்கிறான் என்று சொல்லலாம். எதுவும் கிடையாது. அல்லது இந்திய அரசு திணிக்கிறதா? ஆங்கிலத்தை என்றால் அதுவும் கிடையாது. தமிழன் தானாகத் தனது தலையில் மண்ணைப் போடுகிற ஒரு மிகக் கொடுமையான வரலாற்று நிகழ்வு இன்று தமிழ்நாட்டில் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

இதைத் தடுப்பதற்கு இரண்டே இரண்டு வழிகள்தான் உண்டு என்று நான் கருதுகிறேன். ஒன்று உடனடியாக தமிழைக் கல்வி மொழியாக்க வேண்டும் தமிழ்நாட்டில், அதற்கு உச்சநீதிமன்றத்திற்கு சிலர் போனார்கள், அங்கே இன்னும் தீர்ப்பு வராமல் முடங்கிக் கிடக்கிறது. எதையும் பற்றிக் கவலைப்படாமல் தூக்கி எறிந்து நாங்கள் தமிழில்தான் கல்வி கற்போம் என்று சொன்னால், சிலவேளை சட்டமன்றம் கலையும் நிலை வரலாம். ஆனால் திரும்பவும் வருகிற பொழுது அதை விட கூடுதலான மக்கள் வாக்களித்து அதை நிறைவேற்றுகிற கட்சி திரும்பவும் ஆட்சிக்கு அமையும். அது ஒரு போராட்டமாக அமையும். ஒரு போராட்ட உணர்வுள்ள ஒரு தமிழ்நாடு, போராட்ட உணர்வு தமிழ்நாட்டில் இல்லையென்று நான் சொல்லமாட்டேன். தமிழீழ விடுதலைக்காக தனது உடலில் எண்ணெய் ஊற்றி எறிந்து சாம்பலாய்ப்போன தமிழர்கள், முத்துக்குமரன் போன்றவர்கள் பிறந்த மண் இந்த மண். தமிழ்மொழிக் காப்புக்கான போராட்டம், இந்திக்கு எதிரான உணர்வுக்காக தீக்குளித்து இறந்தவன் இந்த மண்ணில் இருக்கிறான், ஆங்கிலத்திற்கு எதிராக.

இந்தி தமிழை இந்த அளவிற்கு அழித்தது கிடையாது. சமற்கிருதம் கூட இந்த அளவிற்கு அழித்தது கிடையாது. இன்று தமிழ் மிக மிக மிக மோசமாக அழிந்து கொண்டிருக்கிறது, இழிவான நிலையில் இருக்கிறது. ஏனென்றால் சமற்கிருதம் என்றைக்கும் கல்வி மொழியாக இருந்ததில்லை, ஆங்கிலம் கல்விமொழி. சமற்கிருதம் என்றைக்கும் வணிக மொழியாக இருந்ததில்லை, ஆங்கிலம் வணிக மொழி. சமற்கிருதம் என்றைக்கும் உலகம் தழுவிய தொடர்பு மொழியாக இருந்ததில்லை, ஆங்கிலம் தொடர்பு மொழி, ஊடக மொழி. ஆகவே ஆங்கிலம் முழுவீச்சில் தமிழை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எதிர்த்து தடுத்து நிறுத்தவேண்டிய பொறுப்பு தமிழ்நாட்டு தலைவர்களுக்கும் உண்டு, அறிஞர்களுக்கும் உண்டு. அவர்கள் அதில் ஈடுபாடு கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஆகவே 29 மாநிலங்களை இந்தியாவில் இழந்து தனிமாநிலமாக நிற்கும் தமிழன் அவனுடைய முப்பதாவது மாநிலத்தையும் இன்னும் ஒரு ஐம்பது ஆண்டுகளில் இழந்து இந்தியாவில் தமிழினமே இருந்ததில்லை, இருந்தது ஒரு காலத்தில் இன்று இல்லை என்ற கொடுமையான வரலாறு உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எண்ணி நாம் துன்பப்படுவதைத் தவிர, துயரப்படுவதைத்தவிர, துடிப்பதைத் தவிர, வெம்புவதைத் தவிர, விழிநீர் சிந்துவதைத் தவிர, நமக்கு வேறு வழி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இன்னொன்று ஆங்கிலக் கல்வியை ஒழித்துக்கட்டி தமிழை கல்வி மொழியாக்கி கொண்டுவருகிற புரட்சியில் குழந்தைகள் சிறுவயதிலிருந்தே கற்று, அவர்கள் தமிழ்மொழிக்கல்வியை வீட்டுக்கும் கொண்டு சென்று அதை பரப்புவார்கள்.

இன்றைக்கு சீனா இருக்கிறது, சீனாவில் ஆங்கிலக் கல்வி கிடையாது, அவன் அவனுடைய மொழியில் கற்கிறான். ஜப்பான் இருக்கிறது, ஜப்பானில் ஆங்கில மொழிக் கல்வி கிடையாது. ஜெர்மன் இருக்கிறது, அங்கு ஆங்கில மொழிக் கல்வி கிடையாது. பிரான்ஸ் இருக்கிறது, அங்கு ஆங்கில மொழிக் கல்வி கிடையாது. நான் சொல்லுகிற நாடெல்லாம் வளர்ச்சி பெற்ற மிகப்பெரிய நாடுகள், வல்லரசுகள். இந்தத் தமிழன் மட்டும் ஏன் இவ்வளவு தாழ்வுணர்வு கொண்டு ஆங்கிலத்தை தூக்கிப் பிடிக்கிறான் என்பதில் எனக்குத் தெரியவில்லை. அதை இழிவாக எடுத்துச் சொல்லவோ, அதை முடித்துக் கட்டவோ தலைவர்கள் வருவதாகத் தெரியவில்லை.

இன்னொன்றைச் சொல்லுகிறேன், சீனாவில் அண்மையில் ஊடகங்களில், விளம்பரங்களில், இலக்கியங்களில் ஆங்கிலம் கலந்து எழுதுவது தண்டனைக்குறிய குற்றம் என்று சட்டம் இயற்றினார்கள். அங்குள்ள வானொலியில் ஆங்கிலம் கலந்து சீனமொழியில் பேசமுடியாது, தண்டனைக்குரிய குற்றம் சீனாவில். அண்மையில்தான் அந்த சட்டத்தைக் கொண்டுவந்தார்கள்.

எனக்கு நினைவிருக்கிறது நான் படித்ததாக, ஈரானில் நான்கைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதேபோன்ற சட்டத்தைக் கொண்டுவந்தார்கள், அங்கே ஆங்கிலம் கலக்க முடியாது, அவனுடைய பாரசீக மொழியில். அதே போன்றுதான் பிரான்சில்கூட ஆங்கிலம் கலந்து எழுதுவது தடுக்கப்பட்டிருக்கிறது, குற்றமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே இப்படியான ஒரு தடைச்சட்டத்தை இங்கு ஊடகங்களில், விளம்பரங்களில், பெயர் பலகைகளில் ஆங்கிலத்தை முழுமையாக அப்புறப்படுத்துகிற ஒரு சட்டம், கடுமையான சட்டம் இந்த மண்ணில் தமிழ்நாட்டில் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். அது இன்று உடனடியான தேவை என்று நான் கருதுகிறேன். ஆகவே இவற்றைத்தான் முன் மொழிய விரும்புகிறேன். ஏனென்றால் என் கருத்தாக தமிழர்களுக்கு இந்த உலகில் எஞ்சியிருக்கிற தாயகங்கள் இரண்டே இரண்டு. ஒன்று தமிழ்நாடு, ஒன்று தமிழீழம். தமிழீழத்தில் நம்முடைய அந்த தேசிய இனத்தின் உண்மையான கூறுகள், முதன்மையான கூறுகளில் ஒன்றாகிய தாயகத்தை, நிலத்தை நாங்கள் இழந்து கொண்டிருக்கிறோம், அழிவின் விளிம்பில் இருக்கிறோம். தமிழ்நாட்டில் ஒரு தேசிய இனத்தின் இன்னொரு உயிர் கூறான, மிக முதன்மை உயிர் கூறான தாய்மொழியை தமிழ்நாடு இழந்துகொண்டிருக்கிறது. இரண்டு தாயகங்களிலும் நாங்கள் தேசியத்தன்மையை இழந்து அழிந்து கொண்டிருக்கிறோம். தமிழீழ மக்களைப் போலவே போராட வேண்டிய நிலையில் தமிழ்நாட்டு மக்களும் இருக்கிறார்கள் மொழிக்காப்புக்காக. அவர்கள் அந்தப் போராட்டத்தை உடனடியாக தொடங்கியாக வேண்டும்.

- தொடரும்

முக்கிய குறிப்பு:

உலகத்தமிழர் ஒருங்கிணைப்பு குழுவின் சார்பில் அனைத்து நாடுகளிலும், தமிழ்நாட்டில் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காக திரட்டப்பட்ட நிவாரண உதவியை இந்திய ஈழத்தமிழர் நட்புறவு மையத்தைச் சேர்ந்தவர்கள், தலைவர் காசி ஆனந்தன் தலைமையில் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்குச் சென்று வழங்கி வருகிறார்கள். மீனம்பாக்கம், குளத்துமேடு, திருமுல்லைவாயில், பொழிச்சலூர் ஆகிய இடங்களில் வாழும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இதுவரை நிவாரணப் பொருட்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. கடலூர், காஞ்சிபுரம் போன்ற பகுதிகளில் இந்த உதவிப் பணியை தொடர்ந்து வழங்க இருப்பதாக காசி ஆனந்தன் அவர்கள் கூறினார்.

சிங்கள ஆட்சியாளரால் அடித்து விரட்டப்பட்ட ஈழத்தமிழர் அகதிகளாக விரட்டப்பட்ட ஈழத்தமிழ் அகதிகளே இந்த வெள்ள நிவாரண உதவியை வழங்கி வருகிறார்கள். இது நொந்தவர்கள், நொந்தவர்களுக்கு வழங்கும் உதவி. கண்ணீர் சுமந்தவர்கள், கண்ணீர் சுமந்தவர்களுக்கு வழங்கும் உதவி. விம்மலோடும், பெருமூச்சோடும் வாழ்கிறவர்கள் என்று கூறினார், இந்திய ஈழத்தமிழ் நட்புறவு மையத்தின் தலைவர் காசி ஆனந்தன்

கவிஞர் காசி ஆனந்தன்
இந்திய ஈழத்தமிழர் நட்புறவு மையத் தலைவர்